تبلیغات

استهلاک دارایی های ثابت و روش های آن

استهلاک دارایی های ثابت

با گذشت زمان دارایی های ثابت باستثنای زمین قابلیت بهره دهی خود را از دست می دهند.بدین لحاظ،بهای تمام شده این دارایی ها باید در طی عمر مفیدشان،بطور منظم و به تدریج به حساب هزینه منظور گردد.این کاهش تدریجی بهای تمام شده “استهلاک دارایی های ثابت” خوانده می شود.

عوامل کاهنده بهره دهی دارایی های ثابت

عواملی که باعث کاهش بهره دهی دارایی های ثابت می شوند را می توان به دو گروه تقسیم کرد:

  • استهلاک فیزیکی

که عبارت از خرابی ناشی از استفاده تدریجی و از کارافتادگی برخی قسمت هاست.

  • استهلاک عملیاتی

که عبارت از غیرقابل استفاده شدن و نابابی است.دارایی ثابت وقتی غیرقابل استفاده می شود که ظرفیت آن برای پاسخگویی به تقاضا برای تولید اضافی کافی نباشد.یک دارایی ثابت زمانی غیرقابل استفاده می شود که تقاضا برای تولیدات آن وجود نداشته باشد یا ماشین جدیدی بتواند محصول را با کیفیت بهتر یا هزینه کمتر تولید کند.رشد سریع و مداوم پیشرفت تکنولوژی در قرن اخیر نابابی را به یکی از مهمترین عوامل استهلاک تبدیل کرده است.

ثبت های حسابداری دارایی ثابت

استهلاک را می توان در پایان هر ماه یا هر سال در دفاتر ثبت کرد.یک طرف از این ثبت که معرف کاهش در ارزش دارایی ثابت است،به حساب متقابل با دارایی تحت عنوان استهلاک انباشته یا ذخیره استهلاک بستانکار می شود.

هزینه استهلاک دارایی مورد نظر          بدهکار

استهلاک انباشته یا ذخیره استهلاک                       بستانکار

عوامل موثر در تعیین استهلاک دارایی های ثابت

سه عامل موثر در تعیین اسهلاک دارایی های ثابت وجود دارد که به شرح زیر می باشند:

  1. مبلغ استهلاک پذیر(مبنای استهلاک):بهای تمام شده دارایی یا سایر مبالغ جایگزین بهای تمام شده پس از کسر ارزش باقیمانده آن اطلاق می شود.
  2. عمر مفید دارایی مورد نظر:عبارت است از مدت زمانی که انتظار می رود دارایی مورد استفاده واحد تجاری قرار می گیرد،یا تعداد تولید یا واحدهای مقداری مشابه که انتظار می رود در فرآیند استفاده از دارایی توسط واحد تجاری تحصیل شود.
  3. الگوی تخصیص مبلغ استهلاک پذیر(روش استهلاک):روش استهلاک باید منعکس کننده الگوی مورد انتظار منافع اقتصادی آتی دارایی توسط واحد تجاری باشد.

روش های محاسبه استهلاک دارایی های ثابت

محاسبه استهلاک دارایی های ثابت به روش های زیر صورت می گیرد:

  • روش خط مستقیم

در این روش مبلغ استهلاک تابع خطی زمان می باشد.به عبارتی،استهلاک در هر دوره حسابداری رقم مشابهی است.در روش خط مستقیم،استهلاک هر سال از طریق تقسیم مبلغ استهلاک پذیر بر سالهای عمر مفید دارایی مورد نظر بدست می آید.

  • روش مجموع(ارقام)سنوات:

یکی از روش های تسریعی(شتابدار یا نزولی) بوده و استهلاک سال به سال رو به کاهش است.

  • روش مانده نزولی(نزولی با نرخ مضاعف):

تنها روشی است که ارزش باقیمانده(اسقاط) را در محاسبه هزینه استهلاک سالهای اولیه در نظر نمی گیرد.به هر حال در سالهای پایانی عمر مفید دارایی،ارزش اسقاط را باید مد نظر قرار داد تا دارایی به کمتر از ارزش اسقاط خود مستهلک نگردد.در سالهای پایانی،استهلاک به قدری تعیین می شود که ارزش دفتری معادل ارزش اسقاط شود.

  • روش میزان تولید یا کارکرد(روش مجموع آحاد تولید):

تنها روشی است که در آن استهلاک تابعی از زمان نیست.در این روش،استهلاک به ازای هر واحد تولید یا کارکرد ثابت می باشد.استهلاک برای هر دوره از طریق محاسبه استهلاک هر واحد و حاصلضرب آن در تعداد واحدهای فعالیت آن دوره بدست می آید.

  • روش های گروهی و ترکیبی:

اغلب شرکت ها به منظور تسهیل فرآیند استهلاک،داراییهای خود را در گروههایی قرار می دهند.سپس می توان از یک نرخ متوسط استهلاک، برای مستهلک نمودن کل گروه استفاده نمود.اگر داراییهای موجود در یک گروه مشابه(مثلا همگی کامیون) باشند،روش استهلاک را استهلاک گروهی و در غیر این صورت به آن ترکیبی می گویند.این روشها در واقع همان روش خط مستقیم برای گروه است.

عزیزان و کاربران گرامی امیدوارم که از این آموزش هم استفاده کرده باشید.با آموزش های بعدی سایت با ما همراه باشید.

شاخص ترین ویژگی های من سخت کوشی ،تلاش با هدف و عشق به کارآفرینی است.

مطالب مشابه

دیدگاه‌ها

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

برو بالا
آموزش های رایگان حسابداری
آموزش مفاهیم حسابداری بصورت کاربردی و عملی
قوانین و مقررات
جدیدترین قوانین و بخشنامه های مالیاتی
دوره های آنلاین
آموزش های حرفه ای و کاربردی، ورود به بازارکار
رویدادهای ویژه
مهمترین اخبار و رویدادهای ویژه مرتبط با حسابداری